De afgelopen jaren heb ik veel opleidingen gevolgd op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Het begon met nieuwsgierigheid naar hypnose, bracht mij naar NLP en uiteindelijk tot NLP-trainer. Daarna kwamen organisatieopstellingen. Ik leerde met een andere bril te kijken naar systemen. Uiteindelijk kwam ik uit bij het Levens Integratie Proces van Wilfried Nelles. Dit alles heeft bijgedragen aan mijn eigen innerlijke transformatie.
Terugkijkend op mijn vroegere versie van mezelf, was ik best wel redelijk afstandelijk. Onbewust hield ik mensen op afstand. Ik was ambitieus, perfectionistisch. Een vrouw met een zeer innerlijke criticus, erg kritisch op zichzelf, maar ook gericht op harmonie en veiligheid. Het lieve, brave meisje dat iedereen tevreden wilde houden en daardoor steeds meer innerlijke stress ervaarde. Vervolgens kon met enige regelmaat thuis de welbekende emmer plots overlopen.
Patronen herkennen die je gevormd hebben
Een scheiding van mijn ouders, het uiteenvallen van ons gezin. De opgekropte gevoelens van boosheid en verdriet die ik niet heb durven toelaten. Op een gegeven moment stond ik op een punt in mijn leven waarop ik alles had. Huisje, boompje, beestje, zeg maar, maar dat ik toch iets miste in mijn leven. Geen idee wat dat was.
Inmiddels weet ik hoe belangrijk het is om te durven voelen, het niet weg te stoppen. De stukken die je wegstopte eerder in je leven, blijven onderdrukt en daarmee blokkeer je een deel van jezelf. En een deel van levensenergie. Inmiddels kan ik zeggen dat ik mezelf oprecht een leuk mens vind, met alles erop en eraan. Ook met mijn bedachtzaamheid en rustige aard. In plaats van te blijven hangen in oordeel, verdriet en wrok over mijn gezin van herkomst, kan ik er nu met compassie naar kijken. Naar iedereen, zonder oordeel. Ook naar mezelf. Ik zie hoe hard ik mijn best heb gedaan. En waar dit patroon van je best doen en willen presteren, vandaan komt en hoe diep mijn behoefte aan harmonie is ingesleten.
Nog steeds spring ik bij spanning tussen mensen het liefst ertussen, om te sussen, om te bedekken. Maar steeds vaker kan ik het laten. Bij mezelf blijven. De spanning in mezelf durven toe te laten.
Dit bracht mij tot mijn huidige werk: coach, teamcoach, vertrouwenspersoon. Vanuit mijn natuurlijke rust en bedachtzaamheid, kan ik nu mijn natuurlijke kwaliteiten van verbinding en mededogen leven. En door deze kwaliteiten te kunnen leven, ontstaat zoveel levensenergie.
Ja zeggen tegen wat is
Hoe meer ik oprecht oké ben met mezelf, hoe meer ik de strijd met mezelf, met anderen en met mijn verleden kan loslaten. Hoe meer ik voel dat ik in mijn potentieel stap. In mijn rust voel ik ook een enorme levensenergie. Dat is wat potentieel betekent en dat is voor iedereen anders. Niet het mentale concept dat je iets moet bereiken om tot zelfexpressie te komen, het uiterlijke succes om waardevol of van betekenis te zijn. Uiterlijk succes kan op een gegeven moment leeg en hol voelen wanneer je dit nastreeft vanuit een innerlijk tekort van niet waardevol te zijn. Nee. Het is worden wie je bent. Dat kun je niet vastpakken en ook niet naar streven, want daarmee zet je jezelf gelijk weer vast in een gevecht met jezelf. Door je patronen te herkennen die je gevormd hebben, ze te doorvoelen en werkelijk in te zien dat de strijd die je in je dagelijkse leven voert, in feite enkel een strijd tegen jezelf is. En dit is een strijd die je nooit kunt winnen.
Het zijn mijn kinderlijke illusies dat een gezin bij elkaar hoort te blijven, dat iedereen in harmonie moet leven. En ze leefden nog lang en gelukkig. Het sprookje waar ik onbewust aan vast wilde houden. Dat ik niemand teleur wil stellen. Voor veel vrouwen herkenbare patronen. Maar hoe meer ik mijn verleden kan ownen, het lief kan hebben, werkelijk beseffen hoe het mij mij maakt. Hoe meer ik er mijn natuurlijke kracht uit haal. Ongeacht wat anderen van mij vinden. En soms kan ik dit gevoel ook weer kwijt zijn. Dat maakt ons mens. En dan is het fijn als er mensen in mijn leven zijn die mij dan weer even die spiegel kunnen voorhouden of die gewoon naast me kunnen blijven staan.
In je volwassen bewustzijn landen, is ja kunnen zeggen tegen alles.
Ja tegen je gevecht.
Ja tegen je ja.
Ja tegen je nee.
Ja tegen je verleden.
Ja tegen je huidige leven, ongeacht wat het leven je brengt. Ook wanneer je zelf juist iets heel anders wilt.
Dat is wat LIP mij werkelijk heeft laten zien.
Patronen herkennen, ook nu nog
In de kern is het heel eenvoudig en tegelijk heel lastig: je strijd tegen wat is opgeven. Voor je ego voelt het als een soort capitulatie, een soort ten onder gaan. Maar wanneer je je overgeeft, je strijd, je gevecht loslaat, verschijnt er iets nieuws. Dat maakt niet uit wat het bij jou is. Jezelf steeds groter maken omdat je bang bent om je kwetsbaarheid te voelen, of je voelt je juist wel klein en daar vind je wat van. Verslavingen. Je niet vrij voelen. Geen richting voelen in je leven. Zinloosheid. Depressie. Ziekte. Ontslag. Je keer op keer niet gehoord, gezien, gerespecteerd voelen. Relatieproblemen. Noem maar op.
Zodra je deze strijd met wat is loslaat en durft toe te laten wat is, verschijnt er iets nieuws. Dat is de paradox.
Jouw levensthema’s
Heb je bepaalde levensthema’s waar je hulp bij nodig hebt en vind je het fijn als ik een stukje met je meeloop in jouw proces? Neem gerust contact met mij op, plan een gratis kennismakingsgesprek, of kom een keer naar mijn LIP-opstellingsochtenden.
Wil je deze blogs automatisch ontvangen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief.
